คำสารภาพของแพทย์ใช้ทุนปีที่หนึ่ง (Confessions of a First Year Medical Intern)

สวัสดีครับ ผมเองก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มเล่าเรื่องของผมอย่างไรดี ผมเป็นแพทย์จบใหม่ ที่กำลังใช้ทุนในปีแรกอยู่ เรียกง่ายๆว่าแพทย์ใช้ทุนปีที่หนึ่ง (ศัพท์ทางการเรียกว่าแพทย์เพิ่มพูนทักษะปีที่หนึ่ง) หลายคนอาจถามว่าทำไมถึงต้องใช้ทุน ผมเรียนดีขนาดได้ทุนการศึกษาอย่างนั้นเลยเหรอ คำตอบคือเปล่าครับ ผมไม่ได้เรียนเก่งอะไร ผลการเรียนที่ผ่านมาก็ปานกลาง เรียนๆเล่นๆ ทำกิจกรรม หาความสุขกับชีวิตไปเรื่อยๆ ระหว่างที่คนอื่นเค้าตะบี้ตะบันอ่านหนังสือกัน ผมก็อ่านหนังสืออ่านเล่นบ้าง ไปเที่ยวดูหนังฟังเพลงบ้าง เวลาใกล้สอบ เพื่อนๆยกหนังสือเป็นกองๆมาตั้ง แล้วก็นั่งอ่านกันหามรุ่งหามค่ำ ผมก็มานั่งเลือกว่า อ่านอันไหนดี อ่านไปเรื่อยๆ ไม่จำเป็นที่จะต้องอ่านมันทุกบททุกตอน แล้วก็เข้านอนแต่หัวค่ำ ออกนอกเรื่องไปเยอะ กลับเข้าเรื่องเลยละกันนะครับ หลายคนคงอยากรู้ว่าทำไมหมอจะต้องใช้ทุน นั่นเพราะว่าค่าใช้จ่ายในการเรียนแพทย์มันไม่ใช้น้อยๆครับ รัฐบาลเป็นผู้สนับสนุนค่าใช้จ่ายในการผลิตแพทย์ ตกหัวละเป็นล้านบาทต่อปี ในขณะที่ผู้ที่เรียนแพทย์เสียค่าใช้จ่ายไม่ถึงสองหมื่นบาทต่อหนึ่งเทอม (น้อยกว่าครึ่งแสนต่อหนึ่งปี) ดังนั้นหลังจากที่นิสิต-นักศึกษาแพทยศาสตร์ทั้งหลายจบการศึกษา จึงจำเป็นที่จะต้องทำงานใช้ทุน หรือกล่าวง่ายๆคือทำงานให้รัฐบาลเพื่อทดแทนค่าใช้จ่ายในการศึกษา หลายคนคงจะคิดว่า เรียนตั้งหกปี จบมาคงจะเก่ง บางครั้งมันไม่ได้เป็นอย่างนั้นครับ เพราะการเรียนจากตำรา บางครั้งมันแทบจะไม่ได้ช่วยอะไรพวกผมเลยเมื่อปฏิบัติงานจริง ดังนั้นจึงเป็นที่มาของคำว่า "แพทย์เพิ่มพูนทักษะ" เพราะการทำงานใช้ทุนนั้น เป็นเหมือนการเรียนต่อของพวกหมออย่างผม มันคือการเรียนรู้จากการได้ปฏิบัติงานจริงกับคนไข้จริง ผมเริ่มทำงานมาได้ไม่นานครับ แต่ผมก็ได้เจอกับเหตุการณ์ต่างๆ หลายๆเหตุการมันอดทำให้ผมขำไม่ได้ ผมเลยอยากจะรวบรวมเอาเหตุการณ์เหล่านั้นมาเล่าสู่กันฟัง